قادر على الإنشاء و التصرف إليه و مرجع الاختلاف إلى فعله و هو أعلم به . شرح فارسى : مرحوم مصنف مىفرماين : ث : اگر موكل در تصرف وكيل با وى بنزاع و مخالفت برخاست حكم اين است كه وكيل قسم بخورد . شارح ( ره ) مىفرماين : صورت نزاع چنين است كه وكيل مىگويد : متاع را فروختم يا ثمن را قبض كردم يا مالى خريدم . ولى موكل مىگويد : اين تصرفات را انجام نداده‌اى . و دليل بر تقديم قول وكيل سه امر مىباشد : 1 - آنكه وى امين بوده و بر انشاء عقد قادر و متمكن است . 2 - امر تصرف در مال به او واگذار شده پس وقتى مدعى انجام آنست انكار موكل بى مورد است . 3 - اختلاف در فعل او است و چون بفعل خودش از موكل اعلم است لاجرم قول وى مقدم مىباشد . قوله : بان قال : يعنى قال الوكيل . قوله : لانه امين : ضمير در [ لانه ] به وكيل راجعست . قوله : و التصرف اليه : ضمير در [ اليه ] به وكيل عود مىكند . قوله : الى فعله : يعنى فعل وكيل . قوله : و هو اعلم به : ضمير [ هو ] به وكيل و در [ به ] به فعل راجع است .